Πριν από λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την ομαδική έκθεση ζωγραφικής "stand up for..." μία ιδέα του κ.Δημήτρη Λαζάρου που επιμελήθηκε η εικαστικός Κέλλυ Αθανασιάδου.Μία έκθεση που περιελάμβανε σπουδαία έργα και πολυ ταλαντούχους εικαστικούς δημιουργούς .
Στην έκθεση "stand up for ..." γνωρίσαμε την εικαστικό Αγγελική Μπόμπορη όπου μας κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον το υπέροχο έργο της και η γλυκιά προσωπικότητά της γι αυτό και θελήσαμε να την γνωρίσουμε καλύτερα.
Στην έκθεση "stand up for ..." γνωρίσαμε την εικαστικό Αγγελική Μπόμπορη όπου μας κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον το υπέροχο έργο της και η γλυκιά προσωπικότητά της γι αυτό και θελήσαμε να την γνωρίσουμε καλύτερα.
Tι σημαίνει όμως ζωγραφίζω-εκφράζομαι για την Αγγελική Μπόμπορη..
"Ζωγραφίζω εκφράζομαι?
Ζωγραφίζω από το ζω και το γράφω.
Προσπαθώ να αποδώσω το κόσμο γύρω μου, να γράψω μια ιστορία για τα ερεθίσματα, τα βιώματα και τις στιγμές που ζω.
Εκφράζω τα συναισθήματα που νιώθω κατά στιγμές.
Τα βλέμματα που εισπράττω και πως τα μεταφράζω."
Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής με δασκάλους τον ζωγράφο Δημήτρη Φώτου και το γλύπτη Κώστα Αργύρη.
Δημήτρης Λαζάρου-Αγγελική Μπόμπορη
Το 1999 εισήχθη στη Σχολή καλών τεχνών Θεσσαλονίκης με δάσκαλο τον ζωγράφο Μάκη Θεοφύλακτοπουλο.Στη συνέχεια πήρε μετεγγραφή στην Ανώτατη σχολή καλών τεχνών Αθήνας στο εργαστήριο ζωγραφικής του Τριανταφύλλου Πατρασκιδη όπου και αποφοίτησε με άριστα το 2005.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών της παρακολούθησε τα εργαστήρια φωτογραφίας,χαρακτικής και ψηφιδωτου.
Έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Έργα της ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Διδάσκει ζωγραφική στην ιδιωτική και δημόσια εκπαίδευση.
Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Η κρίση ,η αγωνία για τα μελλούμενα και η επιβίωση δημιουργεί ένα νέο κώδικα στο χώρο της τέχνης. Οι δημιουργοί πολλές φορές ζωγραφίζουν και είναι σα να διαμαρτύρονται για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας ομως η έκφραση παρόλο που είναι πιο δύσκολη γίνεται όλο και πιο ουσιαστική.
Ας μη ξεχνάμε ότι οι καλλιτέχνες είναι άνθρωποι πάνω από όλα, με πολλές ανησυχίες μεν που μπορούν να δουν μια ιστορια σε ένα λευκό καμβά αλλά έχουν καθημερινές συνήθειες, καλές και κακές στιγμές και με το ένστικο της διαβίωσης και επιβίωσης στο κοινωνικό σύνολο όπου ανήκουν.
Η κρίση μας αγγίζει όλους οπότε είναι καλύτερα να σκεφτόμαστε τη συνύπαρξη μας στο σύνολο και όχι μόνο ως μονάδες-καλλιτεχνες.
Από την άλλη η τέχνη στην Ελλάδα δυστυχώς στις μέρες μας επιβιώνει δύσκολα. Όμως παρόλα αυτά η ελπίδα για κάτι καλύτερο υπάρχει και διαφαίνεται σιγά σιγά.
Δίνεται πιο εύκολα βήμα σε νέους καλλιτέχνες γιατί υπάρχει συνεχόμενη ανάγκη για αναζήτηση του διαφορετικού.
Αυτό πάντα συνέβαινε στους χώρους της τέχνης αλλά σε περιόδους κρίσης πιο έντονα και επίμονα θα έλεγα.
Οι εποχές έχουν αλλάξει το διαδίκτυο μεταφέρει τους δημιουργούς και τα έργα τους πολύ εύκολα σε κάθε γωνία του κόσμου. Αυτό είναι καλό και κακό.
Η συνεχόμενη τριβή βοηθάει μεν αλλά κουράζει το θεατή.
Καλό είναι να φιλτράρονται τα πράγματα γιατί τα ερεθίσματα πολλά αλλά όχι πάντα ουσιαστικά.
Ο πολιτισμός είναι μια πολυδιάστατη δομή, ένας σπόρος από συλλογική νοημοσύνη και η τέχνη ένα κομμάτι αυτής της δομής,που διευρύνει ορίζοντες,προκαλεί ανησυχίες και γεννά οράματα.
